Από τις ωραιότερες ανθρώπινες εμπνεύσεις καταγράφεται η δημιουργία της έβδομης τέχνης, του κινηματογράφου ή κινηματόγραφου, του σινεμά, ακόμα και του cine για τον απερχόμενο 20ο αιώνα. Πάντως, ότι και να ειπωθεί, ο θετικός κοινωνικός και πολιτιστικός ρόλος του σινεμά θεωρείται αναμφισβήτητος. Χωρίς προσποιητικά λόγια, ο χώρος του, εκείνη η μακρόστενη αίθουσα, με κάποια καθίσματα να τρίζουν και να λείπουν, βάζοντας σε περιπέτειες τον απρόσεκτο, στα σκοτεινά, θεατή, η έξοδος κινδύνου και το μπυράλ του διαλείμματος, γινόταν μία απέραντη θάλασσα ήρεμων σκέψεων και ευτυχισμένων στιγμών. Ελληνικές και ξένες ταινίες έβρισκαν τον κόσμο έτοιμο να τις παρακολουθήσει, γιατί ήταν σημαντική η έξοδος και έντονη η επιθυμία του πολίτη να ξεφύγει από τον καθημερινό μόχθο. Ο κινηματογράφος ήταν γιορτή και οι μικροί πιτσιρικάδες, όταν ξημέρωνε Κυριακή και προτού ο παπάς της ενορίας προλάβει να πει το «Δι’ ευχών?», με το δίφραγκο και άλλοτε, με το πεντάδραχμο στο χέρι, κρατώντας τα σφιχτά, γεμάτοι ζωή διέσχιζαν τον κεντρικό δρόμο της πόλης για να απολαύσουν το Σινεάκ! Τι γλυκές εποχές.

Όπως σε όλες τις ελληνικές πόλεις, έτσι και στη Λιβαδειά ο βωβός κινηματογράφος έχει τη τιμητική του. Δύο συμπολίτες μας, ο Δημήτρης Κουτσογιάννης (ηλεκτρολόγος από την Αθήνα)και ο Νικόλαος Κόκκινος, καλοί χειριστές των τότε κινηματογραφικών μηχανών, μεταξύ των ετών 1929 και 1932 κάνουν προβολές στα καφενεία της πόλης. Ο μεν καθιερώνει το καφενείο του Σίμου (σήμερα υποδηματοπωλείο Αργύρη Τόγια) και το «Παράδεισος» (Ξενοδοχείο Έρκυνα) χώρους προβολών, ο δε το καφεζαχαροπλαστείο «Ελικών», που ήταν ο κινηματογράφος «Πάνθεον». Η ταινία συνοδευόταν με τη μουσική υπόκρουση της φιλαρμονικής, ενώ στα συχνά διαλείμματα οι θεατές απολάμβαναν το γλυκό τους και επιδίδονταν σε κοινωνικές σχέσεις.

Στην πορεία των πολιτιστικών εξελίξεων της χώρας, μολονότι επλήγη από τη διεθνή οικονομική κρίση (1929-1932) και την ανησυχία ενός άλλου πολέμου, στη Λιβαδειά, στις 29 Μαΐου του 1934 εγκαινιάζεται ο κινηματογράφος Αρμονία, με υπεύθυνο διεύθυνσης το Λουκά Μέγα (σήμερα Φίλιππος). Δύο χρόνια μετά, στις 17 Μαΐου του 1936 ο εμποροβιομήχανος Λουκάς Μέγας, ο γιατρός Δημήτριος Τσιγιάννης και ο ιδιώτης Νικόλαος Δημακόπουλος ιδρύουν την «ομόρρυθμη εμπορική κινηματογραφική εταιρεία», στην οποία στις 18 Μαΐου του ίδιου χρόνου, γίνεται μέλος και ο Ιωάννης Τσόγκας. Η δημιουργία της νέας Αρμονίας είναι γεγονός. Πρέπει επιπλέον να τονισθεί ότι από τη δεκαετία του 1960 μέχρι το οριστικό κλείσιμο της, λειτουργούσε, δίπλα του χειμερινού και καλοκαιρινός κινηματογράφος, περιποιημένος και καθαρός, τον οποίο εμπλούτιζαν το γιασεμί, το αγιόκλημα και το γαρμπίλι. Ο διάκοσμος δε και οι περιβόητες γιγαντοαφίσες ήταν καλλιτεχνικά δημιουργήματα των Ψαρέα και Δημητριάδη αντίστοιχα.

Την ίδια χρονιά, 1936 με 1937, οι αδελφοί Θωμόπουλοι ανοίγουν το «Αλκαζάρ» (σήμερα το εμπορικό «MISS» και πρώην επιπλοποιία Μαράλιου). Ακόμη και σήμερα υπάρχουν συμπολίτες μας να ενθυμούνται πολλές ταινίες εποχής. Μετά την απελευθέρωση (1945), κάποιος Αθηναίος, ονόματι κυρ- Γιώργης δημιουργεί το σινεμά «Διονύσια» που πριν ήταν το καμπαρέ Femina. Όσοι το γνώριζαν και ζουν, σίγουρα ενθυμούνται αρκετά περιστατικά. Ο κινηματογράφος στεγαζόταν στο οίκημα του Σπύρου Σκοτίδα, όπου βρίσκεται σήμερα το ξενοδοχείο Έρκυνα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 κλείνει.

Μετά το 1960, μία νέα κατάσταση στον κινηματογραφικό χώρο της πόλης συντελείται. Οι μεν παραδοσιακοί (Αρμονία, Αλκαζάρ) παρακμάζουν από αισθητικής και τεχνικής σκοπιάς, ενώ δύο καινούργιες κινηματογραφικές αίθουσες κατασκευάζονται, έχοντας τους Λιβαδείτες και τις Λιβαδείτισες συχνούς θαμώνες. Ο λόγος είναι για το «ΠΑΛΛΑΣ» του Αθανάσιου Καθάριου (σήμερα σούπερ μάρκετ Πανεμπορική) με 850 θέσεις, ενώ την ίδια χρονιά, δηλαδή το 1964, ανοίγει στην κεντρική πλατεία της πόλης, το «Κεντρικόν», των αδελφών Νυδριώτη, που μετανομάστηκε , αργότερα, σε «Απόλλων», με χωρητικότητα 600 θέσεων. Και η έξαρση δημιουργίας κινηματογραφικών αιθουσών δε σταματά. Πράγματι, στις 26 Μάιου του 1966, συστήνεται μία άλλη «ομόρρυθμος εμπορική Εταιρεία» με την επωνυμία «Ασκληπιού Δημόγλου Υιοί» και με νόμιμους εκπροσώπους τον Νικόλαο Δημόγλου, Ελευθέριο Τσόγκα, Δήμητρα Μέλλιου και εκ τρίτου Χρήστο και Σωτήριο Χριστόπουλο, στην οποία συμφωνούν στην ίδρυση του θερινού κινηματογράφου «Έρκυνα», επί της οδού Πεσόντων Μαχητών, με 500 καθίσματα, χρησιμοποιώντας δε για τις προβολές τη μηχανή του «πεθαμένου» ήδη Αλκαζάρ. Κι αν δεχτούμε, ότι ακόμη και τα κτίρια πεθαίνουν, ο θάνατος δυστυχώς, συν το χρόνο, αφάνισε όλους τους κινηματογράφους της πόλης εξαιτίας της τηλεόρασης. Ο τελευταίος δε που κλείνει είναι , το 1991, ο Απόλλων. Έκτοτε?!Σήμερα υπάρχει cine Φίλιππος.

Κάπου εδώ, φίλε, τελειώνει και το οδοιπορικό μας. Ένα ταξίδι γεμάτο αγωνία για το συγγραφέα, για το αν πέτυχε το στόχο του. Όμως ιδού. Κάποτε ένας Γερμανός περιηγητής μετά της συζύγου του συναντήθηκε, ένα καλοκαίρι, με το γράφοντα αυτού του βιβλίου στην ιστορική πόλη, την Πύνδα της Πιερίας. Στο ερώτημα, αν υπάρχει δυνατότητα, του Θεού θέλοντος, να επισκεφτεί όλα τα αρχαία σημεία της πατρίδας, μου απάντησε ευγενικά: « Νέε μου, στη ζωή δεν προλαβαίνει κανείς να γνωρίσει ό,τι εκείνη κρύβει κι έχει»! Απόρροια, λοιπόν αυτής της απάντησης είναι και η τρέχουσα διατύπωση . Δηλαδή, όσα πράγματα κι αν ξεδιπλώσει ο συγγραφέας πάνω στο λευκό φύλλο χαρτιού, πάλι οι ελλείψεις θα υπάρχουν. Όμως, αυτή είναι η κρυφή γοητεία της ιστορικής συγγραφής: Η αβεβαιότητα κι ο,τι καινούργιο θα ανακαλύψει για το επόμενο βιβλίο του ο ιστορικός, ώστε να ολοκληρωθεί και ο ίδιος ως χαρακτήρας και προσωπικότητα!