Καλλιτεχνήματα Του Ανθρώπινου Νου

Από την αρχαιότητα και για πολλούς αιώνες στη συνέχεια, ο κόσμος σεβόταν κάθε φυσικό περιβάλλον και εμπόδιο. Δε χρησιμοποιούσε, άπληστα, τεχνικά έργα, αλλά εκμεταλλευόταν ευνοϊκά τη φυσική μορφολογία του εδάφους και πετύχαινε τα σχέδια του. Με αυτή, μάλιστα, τη λογική κατόρθωσε να ζεύξει χαράδρες και ποτάμια, κατασκευάζοντας τα ξακουστά γεφύρια, για τα οποία πολλές προκαταλήψεις και μύθοι έχουν δημιουργηθεί και γραφεί.Κατασκευαστές αυτών ήταν οργανωμένα συνεργεία, ντόπια και ξένα, με έμπειρους πρωτομάστορες και με πίστη στις παραδόσεις. Τα χρηματοδοτούσαν πλούσιοι Έλληνες προύχοντες, Τούρκοι μπέηδες και κληρικοί, για να διευκολύνουν τις μετακινήσεις του πληθυσμού και την οικονομική δραστηριότητά του.

Πληθώρα γεφυριών υπήρχαν στη Μακεδονία και την Ήπειρο στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα, όπως διαπιστώνει ο περιηγητής William Martin Leake, που το 1809 γίνεται «τρόφιμος», για αρκετό διάστημα, στην αυλή του Τεπενενλή, και παρατηρεί την κοινωνικό-οικονομική κατάσταση των εξαρτημένων περιοχών του, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβανόταν και η Γκιαούρ Λιβαδειά.

 Η επικοινωνία μέσα και γύρω από τη Λιβαδειά γινόταν με πολλές γέφυρες. Σπουδαιότερες εξ αυτών ήταν:«Οι τέσσερις γέφυρες της Έρκυνας, οι τρεις στην Κρύα και η μεγάλη τοξωτή, που τη γκρέμισαν μετά την Επανάσταση, και στη θέση της έχτισαν τη σημερινή γέφυρα της οδού Λάππα. Το Τρίχινο γεφύρι, που είναι πάνω στο Χείμαρρο Ξηριά, δίπλα στο φρούριο. Στο γεφύρι αυτό στηρίζονταν οι πήλινοι σωλήνες που μετέφεραν το νερό στη δεξαμενή του φρουρίου από την περιοχή του Όσιου Σεραφείμ Λιβαδειάς. Το γεφύρι στις Μάκρεσι, πάνω στον Μακρυσαίο, που σώζεται μέχρι σήμερα αλλά δε χρησιμοποιείται. Κατά την παράδοση, μετά την Επανάσταση, κάποιος, που τον έλεγαν Αργύρη, ξημεροβράδιαζε στο γεφύρι και ρύθμιζε την κυκλοφορία! Μερικοί για να διασκεδάσουν καμώνονταν τάχα πως θα αγόραζαν το γεφύρι και απειλούσαν τον Αργύρη με έξωση· με τον καιρό έμεινε η ονομασία «στου χαζό-Αργύρη το γεφύρι». Άλλο γεφύρι, και αυτό στο Μακρυσαίο, είναι το λεγόμενο Καμπούρικο στα Ισώματα. Το γεφύρι αυτό εξυπηρετούσε την επικοινωνία προς Ορχομενό και Χαιρώνεια. Ο δρόμος προς τη Χαιρώνεια, που ήταν στρωμένος με πέτρες, περνούσε από τα Κέρατα (Θούριο), και σε ορισμένα σημεία της διαδρομής σώζονται μέχρι σήμερα τα ίχνη του».

Τα γεφύρια, λοιπόν, εκτός της αισθητικής τους σπουδαιότητας, είχαν επικοινωνιακό χαρακτήρα μεταξύ των ανθρώπων, γιατί ένωναν δύσβατες περιοχές και μετέδιδαν την οικονομική δραστηριότητα των πόλεων, που είχε μεγάλη ανάγκη ο τότε υπόδουλος ελληνισμός.