Η οικονομία της περιοχής Λιβαδειάς βασιζόταν κυρίως στην καλλιέργεια του σίτου και του βαμβακιού και στη βιομηχανική δραστηριότητα που υποστήριζε την κατεργασία αυτών των προϊόντων.Η μέση ετήσια γεωργική παραγωγή για μεν το σίτο υπολογιζόταν σε 16.000.000 οκάδες για δε το βαμβάκι σε 12.500.000 οκάδες σύσπορου. Το ποσό της ετήσιας παραγωγής σύσπορου βαμβακιού στην περιοχή της Λιβαδειάς αντιστοιχούσε  στην συνολική παραγωγή της χώρας. Το μεγαλύτερο τμήμα του παραγόμενου σίτου χρησιμοποιούνταν για τη διατροφή των κατοίκων της περιοχής το δε πλεονάζον συγκεντρωνόταν κατά τα τελευταία έτη (1935-1940) στις αποθήκες της ΚΕΠΕΣ.

Το βαμβάκι διατίθετο σε διάφορες εγχώριες αγορές εκτός από μία ποσότητα 1.800.000 οκάδων σύσπορου το οποίο απορροφούσε η τοπική νηματουργία. Η υπόλοιπη παραγόμενη ποσότητα σύσπορου βαμβακιού περίπου 10.700.000 οκάδες διοχετευόταν στην εγχώρια αγορά αφού είχε ήδη υποστεί τη φάση του εκκοκκισμού από τα εκκοκκιστήρια της περιοχής. Μετά τη φάση του εκκοκκισμού, περίπου 600.000 οκάδες εκκοκκισμένου βαμβακιού μεταφέρονταν από τη Λιβαδειά στις νηματουργίες άλλων περιοχών. Η >ποιότητα του παραγόμενου βαμβακιού ήταν άριστη, ζημιωνόταν όμως εξαιτίας των πρωτόγονων μεθόδων συλλογής του προϊόντος από τους αγρούς. Χρησιμοποιούσαν το παραγόμενο βαμβάκι για την παραγωγή χονδρών νημάτων γεγονός που υπό ομαλές συνθήκες δυσχέραινε την εύκολη διάθεση τους στην αγορά.
Για την άλεση του επιτόπια καταναλισκόμενου σίτου, τον εκκοκκισμό του παραγόμενου βαμβακιού και την περαιτέρω κατεργασία του για παραγωγή νημάτων και υφασμάτων οι βιομηχανικές μονάδες της περιοχής χρησιμοποιούσαν τη δύναμη των υδάτων του ποταμού Έρκυνα σχηματίζοντας με πρόχειρα τεχνικά έργα, επί της κοίτης του ποταμού, πτώσεις ύδατος για την παραγωγή κινητήριας δύναμης για τις λειτουργικές τους ανάγκες.

Οι επιχειρήσεις που σχετίζονταν με την άλεση του σίτου δεν μπόρεσαν να ακολουθήσουν τη γενικότερη εξέλιξη της αλευροβιομηχανίας της χώρας και παρέμειναν άνευ σημαντικής προόδου και χωρίς ουσιαστική ανανέωση του εξοπλισμού και των τεχνικών τους.
Οι επιχειρήσεις που στηρίζονταν στον εκκοκκισμό και την περαιτέρω κατεργασία του βαμβακιού, απαλλαγμένες από δάνεια (τραπεζικά και ιδιωτικά) κι έχοντας χαμηλά λειτουργικά έξοδα αλλά και διαθέτοντας σταθερή πελατεία στην ευρύτερη αγροτική ενδοχώρα της Βοιωτίας, αναπτύχθηκαν σταδιακά και βελτίωσαν τις εγκαταστάσεις τους και το μηχανολογικό τους εξοπλισμό στηριζόμενες κυρίως στη συσσώρευση και επανεπένδυση των κατά περιόδους πραγματοποιούμενων κερδών τους.

Η συντηρητικότητα όμως των ιδιοκτητών τους και ο περιορισμένος γεωγραφικός χώρος στον οποίο κυριολεκτικά «σφηνώθηκαν» ώστε ν μπορούν να εκμεταλλευθούν την κινητήρια δύναμη των υδατοπτώσεων δεν επέτρεψαν τον πλήρη εκσυγχρονισμό τους. Άμεση συνέπεια αυτών των δύο αρνητικών παραμέτρων ήταν η κάτω από τις διεθνείς εξελίξεις στην αγορά του βαμβακιού, αδυναμία κάλυψης της συνεχώς αυξανόμενης ζήτησης και ο περιορισμός των κερδών.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 παρατηρείται μία αλλαγή στις επιχειρηματικές στρατηγικές των βαμβακουργικών επιχειρήσεων της Λιβαδειάς. Η γενική τάση για νέες επεκτάσεις των εγκαταστάσεων των επιχειρήσεων αλλά και για αλλαγή ή εκσυγχρονισμό του μηχανολογικού τους εξοπλισμού οδηγεί τους ιδιοκτήτες τους στον τραπεζικό δανεισμό. Το υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας αντιμετωπίζει τις παραμονές του πολέμου έντονες πιέσεις για την παροχή πολλαπλάσιων πιστώσεων από όσες για πολλά χρόνια πριν συνήθιζε να χορηγεί.Η δραστηριοποίηση μάλιστα στον τομέα αυτό και του υποκαταστήματος της Τραπέζης Αθηνών δημιουργεί έντονο ανταγωνισμό και σοβαρούς προβληματισμούς στη Διοίκηση της Ε.Τ.Ε. Η θέση όμως της τοπικής βιομηχανίας δεν επιτρέπει, κατά την Ε.Τ.Ε., τέτοιες σοβαρές δανειακές επιβαρύνσεις καθώς υπάρχουν σοβαροί φόβοι ότι η αύξηση της ζήτησης του βαμβακιού θα υποχωρήσει. Το γεγονός αυτό θα σήμαινε, πάντα κατά την εκτίμηση της Ε.Τ.Ε., ότι η σταθερή τοπική πελατεία των επιχειρήσεων του κλάδου της βαμβακουργίας, ο παλαιός τους εξοπλισμός και η αδυναμία βελτίωσης της ποιότητας του παραγόμενου βαμβακιού όχι μόνο δεν θα επέτρεπαν την κερδοφορία των επιχειρήσεων αλλά θα έθεταν σε κίνδυνο και την ίδια τους την επιβίωση.

Το 1940 στη Λιβαδειά λειτουργούν 3 αλευρόμυλοι με ημερήσια παραγωγή 2-3 τόνους έκαστος, 15 εκκοκκιστήρια βαμβακιού, 5 νηματουργεία και 2 υφαντήρια. Τα εκκοκκιστήρια του βαμβακιού εργάζονταν για ένα οκτάμηνο το χρόνο με βάση άδεια που τους παρείχε ο Οργανισμός Βάμβακος η οποία ανανεωνόταν κάθε χρόνο. Τα περισσότερα από αυτά ήταν παλαιά και η απόδοση τους καθόλου ικανοποιητική. Η συνολική τους δυναμικότητα ξεπερνούσε κατά πολύ το ποσό του παραγόμενου βαμβακιού αλλά η παραγωγικότητά τους δεν επέτρεπε τον πλήρη εκκοκκισμό της τοπικής παραγωγής το 1/3 της οποίας, στα τέλη της δεκαετίας του 1930, μεταφέρεται αναγκαστικά για εκκοκκισμό στον Πειραιά.. Το περιθώριο κέρδους αυτών των βιομηχανικών μονάδων δεν ξεπερνούσε την ίδια περίοδο τις 100δρχ/δέμα βαμβακιού γεγονός που σήμαινε ότι ελάχιστες από αυτές πραγματοποιούσαν ετήσια κέρδη άνω των 100.000 δρχ.Τα νηματουργεία και τα υφαντήρια αποτελούν το 1940 το σοβαρότερο κλάδο της βιομηχανίας της Λιβαδειάς. Σε αυτές τις επτά επιχειρήσεις τοποθετεί και η Ε.Τ.Ε. το 50% των πιστώσεων που το υποκατάστημα της χορηγεί.Η συγκέντρωση στη Λιβαδειά αγροτικών και βιομηχανικών προϊόντων την περίοδο αυτή ευνοεί την ανάπτυξη εξαγωγικού εμπορίου το οποίο όμως κατά τα τελευταία χρόνια υφίσταται δυσμενείς επιδράσεις από τον ανταγωνισμό που του ασκούν τα εισαγόμενα από την Αθήνα και Τον Πειραιά προϊόντα.

Εκτός από τα υποκαταστήματα της .Ε.Τ.Ε και της Τραπέζης Αθηνών στη Λιβαδειά δραστηριοποιείται και η Α.Τ.Ε. που έχει σιγά σιγά αρχίσει να καλύπτει το μεγαλύτερο τμήμα των αγροτικών χορηγήσεων στην περιοχή.Στις 6 Φεβρουαρίου του 1940 το υποκατάστημα της Ε.Τ.Ε. στη Λιβαδειά έχει τοποθετήσεις συνολικού ύψους 37.366.788 δρχ από τις οποίες τα 21.566.375 δρχ είναι με προσωπική ασφάλεια, τα 15.705.669 δρχ με ενέχυρο εμπορεύματα και οι 94.744 δρχ σε διάφορες άλλες τοποθετήσεις.

Οι τοποθετήσεις αυτές αναλύονταν κατά κλάδο και κατηγόρια πελατείας ως ακολούθως:

Η υπερβολική όμως συγκέντρωση μεγάλου τμήματος των τοποθετήσεων σε μία πολύ μικρή ομάδα πελατείας δημιούργησε στην τράπεζα αρκετά προβλήματα καθώς το 35% από αυτές τις τοποθετήσεις είχε χορηγηθεί με την μορφή ανοικτών λογαριασμών για τη βελτίωση των εγκαταστάσεων αυτών των επιχειρήσεων.