Για πολλά χρόνια ήκμασε η ξακουστή Λιβαδίτικη αγορά, η οποία άρχιζε από την πλατεία Μαγιάκου (Ταμπάχνα) και διασχίζοντας το μεγαλύτερο σημείο της οδού Στρατηγού Ιωάννου, έφθανε στην Τσόγκα. Εγκαινιάσθηκε επί Γεωργίου Σπυρόπουλου μεταξύ των ετών 1930 με 1932, για να διαλυθεί σταδιακά, τη χρονική περίοδο 1965 με 1970. Εντός αυτών «των τειχών» οι κάτοικοι της Λιβαδειάς έζησαν το μεσοπόλεμο, τον πόλεμο του 40, την κατοχή, τον εμφύλιο και τη μετεμφυλιακή περίοδο, εποχές και χρόνια που ενθυμούνται και σήμερα αρκετοί συμπολίτες μας, γιατί εκεί, πάνω στο πεζοδρόμιο μεγάλωσαν και γνώρισαν τη ζωή από πρώτο χέρι. Γι΄ αυτούς και μόνο αξίζει να μνημονευθούν κάποια ονόματα, τα οποία συνδέθηκαν με την Αγορά της Λιβαδειάς και έθεσαν ένα πετραδάκι ελπίδας για καλύτερη ζωή στις μελλοντικές γενιές.

Ανηφορίζοντας κανείς από την Ταμπάχνα προς τη Μητρόπολη, περπατώντας τη Στρατηγού Ιωάννου, θα συναντούσε τη ταβέρνα του Γαλάνη, τα εκκλησιαστικά είδη του Παναγιώτη Μύθη, το μαγαζί του Αθανάσιου Χριστογιάννη που πουλούσε γάλα, γιαούρτι και λουκουμάδες σε περίοδο της πανήγυρης, την ταβέρνα του Μανόλη του Ψωμά, το βυρσοδεψείο του Νικολάου, την ταβέρνα και μπακάλικο συγχρόνως, του Γεωργίου Τσεκούρα, το λευκοσιδηρουργείο και επισκευαστήριο ψάθινων καρεκλών του Λουκά Παπαθανασίου, τα τσαγκαράδικα και παπουτσάδικα των αδελφών Θηβαίου, του Ροζάνα Βασιλείου, του Χαράλαμπου Καρτσούκη, των Ζουρνή Γεωργίου και Ιωάννη Ταγκαλέγκα, του Κόλλια Χαράλαμπου και Πέτρου Γκανάσου, το πλεκτήριο της Δούνη Μαρίας, το μαγαζί του Τόντορου Βασιλείου με τις κάπες, τα φόντια του Σφενδώνη Δημητρίου, το μεγάλο εμπορικό του Κωνσταντίνου Γαλατσάνου, το φούρνο του Κοτρώνη Δημητρίου, το φούρνο της Όρσας, του Γιοβάνου Γεωργίου, του Στεφάνου Κωνσταντίνου, του Παπαδημητρίου Παναγιώτη, του Γολεμάτη Νικολάου, καθώς και τα κουρεία του Κωνσταντίνου Πρωτόπαπα, του Νίκαινα, του Κάνιου και Μακρή.

Κυριαρχία υπήρχε των κρεοπωλείων, για ευνόητους λόγους, όπως του Καψώνα Τριαντάφυλλου, Θεοχαρόπουλου Γεωργίου (Αραπατσάκος), των αδελφών Κριεμάρη, του Τίγγελη Χρήστου, Μήτσου Καψώνα, του Γεωργίου και Κώστα Γιαννακόπουλου, Νερουτσόπουλου Αθανασίου ή Μεγαλέξανδρου και Νερουτσόπουλου Μιχαήλ, των αδελφών Τζαμτζή (Κουτσομπρίκου), του Σβέρκου Λουκά, Κατσαμπέκη Κωνσταντίνου, Ιωάννη Κυλάφη και Αλέκου Τόλια. Στην αποκαλούμενη παλιά Αγορά βρίσκονταν και ψαράδικα, όπως του Αθανάσιου Αμούτζα, του Τσώκου Παναγιώτη, του Χρήστου Καϊκη καιν αδελφών Γεραντώνη, του Κατρή Ηλία, του Πάνου Χαράλαμπου και του Χαράλαμπου Μαυρίκη. Όλων δε των ψυχών, τη δίψα και την κούραση ανακούφιζαν τα καφενεία των Γεωργίου Πολυχρονίου (Κλίνης), Αντωνόπουλου Μιχάλη, Χρήστου Μοσχόπουλου, Κωνσταντίνου Μαρκέτη, καθώς και τα γλυκίσματα από το κινητό καροτσάκι του Θωμά Ζαμπόπουλου. Έτσι λειτουργούσε η παλιά αγορά της Λιβαδειάς, δίχως πολυτέλεια στα υπάρχοντα μαγαζιά, αλλά με πειράγματα και επικοινωνία, ενώ τα καταναλώσιμα προϊόντα της δεν είχαν ουδεμία σχέση με τα τωρινά.